ერთი ჩვეულებრივი ივნისის საღამო
გრილი ნიავი რუსთაველზე, ბროწეულის წვენი და უცნობი ბებოს ღიმილი
დღეს საღამოს, ქუჩაში გამოსულს, თბილისური ივნისისთვის უცნაურად გრილი ნიავი დამხვდა. მართალია, ნამდვილი საზაფხულო სიცხეები ჯერ კიდევ არ დაჭერილა, მაგრამ ეს გრილი ჰაერი ქალაქს საოცარ სიმსუბუქესა და მყუდროებას ჰმატებს. გარეთ ყოფნა ისეთი სასიამოვნოა, რომ სახლში დაბრუნებაზე ფიქრიც კი გეზარება.
ოპერის წინ, ხეების ქვეშ, ძველი წიგნების დახლებთან ჩავუარე. იქ ყოველთვის განსაკუთრებული ატმოსფეროა — გადაშლილი წიგნებიდან გაყვითლებული ფურცლების ნაცნობი, თბილი სურნელი მოდის. იქვე საყვარელი ბებია იჯდა, სქელკანიან ბროწეულებს შუაზე ჭრიდა და იმ ძველი, მძიმე რკინის აპარატით წურავდა მუქ წითელ, გრილ წვენს. ისე თბილად შემომხედა და გამიღიმა, თითქოს დიდი ხნის უნახავი ახლობელი ვყოლოდი. მის გვერდით ფერადი, ჰაეროვანი ბურბუშელა და გემრიელი ჩურჩხელები ეწყო, ზუსტად ისეთი, ბავშვობაში რომ გვახარებდა.
სწორედ იქ, მის დახლთან ახლოს ჩავუარე, როცა ნიავმა ბურბუშელის ერთი ცარიელი, ფერადი ჭიქა გადმოაგდო ასფალტზე და პირდაპირ გამვლელი კაცის ფეხებთან გააგორა. კაცი წამით შეჩერდა, დაიხარა, ჭიქა ფრთხილად აიღო და ბებიას დახლზე მყარად დაუდგა, თან ისე თავაზიანად და უშუალოდ გაუღიმა, თითქოს მშობლიურ ადამიანს ეხმარებოდა. ბებიამაც ხელი გულზე მიიდო, თავი დაუკრა და თბილად დააყოლა: „გაიხარე, შვილო, დიდი მადლობა“. კაცმაც საპასუხოდ ხელი აუწია და თავისი გზა სეირნობით, სრულიად აუჩქარებლად განაგრძო. აი, ამ ერთ პატარა, მშვიდ წამში, ყოველგვარი ზედმეტი სიტყვების გარეშე, თითქოს მთელი ეს ქალაქი და მისი ხასიათი გამოჩნდა. სადღაც ახლოს, მიწისქვეშა გადასასვლელიდან გიტარის ხმაც ამოდიოდა, ვიღაც ნაცნობ მელოდიას უკრავდა და გამვლელებიც უნებურად ნაბიჯს ანელებდნენ.
ყველაზე მეტად ადამიანების ყურებამ გამიტაცა. საოცრად თვალში საცემია, რამდენად მსუბუქად, უბრალოდ და გემოვნებით აცვია დღეს ქალაქს. ამ გრილი ამინდის გამო, ყველას თხელი, თავისუფალი ჟაკეტები ან პერანგები მოუხურებია, რაც სტილს კიდევ უფრო მყუდრო ელფერს აძლევს. ფართო შარვლები, სადა მაისურები, კედები და მხარზე გადაკიდებული ნაჭრის ჩანთები — არანაირი გადაპრანჭვა ან ხელოვნურობა, ყველაფერი ძალიან ბუნებრივია. თითქოს თითოეული სამოსი ამბობს, რომ დღეს მშვიდი სეირნობისა და მეგობრებთან შეხვედრის საღამოა.
მერე შარდენისკენ ჩავუხვიე. მიუხედავად იმისა, რომ გრილოდა, კაფეების ღია მაგიდებთან ხალხი მაინც მრავლად იყო — ბევრს პლედი გადაეფარებინა და თბილ ატმოსფეროს თავად ქმნიდა. ჭიქებში ყინულები მელოდიურად წკრიალებდა, ადამიანები ერთმანეთს ესაუბრობდნენ, იცინოდნენ და ირგვლივ ისეთი მშვიდი, სასიამოვნო განწყობა ტრიალებდა, რომ კედლებს შორის შესვლა საერთოდ აღარ მოგინდებოდა.
ამ ხმაურში ერთ რამეს მივხვდი: თბილისი ყველაზე მეტად მაშინ მიყვარს, როცა მასში აბსოლუტური უცხოობის შეგრძნება ქრება. მიდიხარ ქუჩაში და ხედავ, როგორ უზიარებენ მეზობელი მაგიდებიდან ერთმანეთს სანთებელას, როგორ უღიმიან გამვლელები პლედებში გამოწყობილ ადამიანებს და ხვდები, რომ ამ გრილ საღამოს ყველას ერთი და იგივე რამ აერთიანებს — სურვილი, იყვნენ ერთად, გარეთ, ამ საერთო ჟრიამულში. ეს ქალაქი იმიტომ კი არ არის კარგი, რომ აქ რაღაც განსაკუთრებული ხდება, არამედ იმიტომ, რომ ამ ქუჩებში მარტო არასოდეს ხარ და ნებისმიერ წუთს შეიძლება სრულიად უცხო ადამიანებისგან ეს შინაურული, მარტივი სითბო იგრძნო. მივყვებოდი გზას და ვგრძნობდი, რომ სწორედ ამ უბრალო, უსიტყვო ერთობის გამო ღირდა დღეს სახლიდან გამოსვლა.
