ტალღების ხმაური, მარილის მკვეთრი სუნი და ცხელი ყავის ფინჯანი ხელში — აი, რით იწყება ეს დილა. როდესაც სანაპიროს ჯერ კიდევ ღრმად სძინავს, სქელ ნისლში გახვეულს, ზღვა უსასრულოდ დიდი და გამომწვევად მშვიდი ჩანს. ის ზანტად აშრიალებს კენჭებს პირდაპირ შენს ფეხებთან, თითქოს შენს სიმტკიცეს ცდის. თუ ამ ადრიან საათში წყალთან გახვალ, ზღვის გრილი ქარი მყისიერად ჟრუანტელს მოგგვრის და კანს აგაცახცახებს. კარდიგანს უფრო მჭიდროდ შემოიხვევ, ფინჯანს ხელში მოხერხებულად გადაიჭერ და ხვდები: სწორედ აქ, ამ გათენებისწინა სიბნელეში, შენ მოიპოვებ შენს პირველ და ყველაზე მთავარ გამარჯვებას. გამარჯვებას ამაოებაზე.

ამ საათში არ არსებობს არანაირი „უნდა“, არანაირი კომპრომისი, სამუშაო ჩატები და სხვების მოლოდინები. ტელეფონი სადღაც ღრმად, ჯიბეშია ჩაგდებული — დღეს წესებს შენ ადგენ, მთელი სამყარო კი მორჩილად ელოდება თავის რიგს. არსებობ მხოლოდ შენ, ეს მკრთალი, ახლად გაღვიძებული ალიონი და მდუღარე სასმელი. ღმერთო, რა საოცარი შვებაა — ჩამოიფერთხო ყველაფერი ზედმეტი. სამყაროში, სადაც ყველა ცდილობს შენი ყურადღების ნაგლეჯი მიისაკუთროს, ეს მომენტი აღიქმება როგორც სუფთა, გაუზავებელი თავისუფლების გემო. მისგან სუნთქვა გეკვრის.

როდესაც თითებს უსწორმასწორო კერამიკას ადებ, გრძნობ, როგორ ქრება ღამის სიცივე. ყავის სქელი არომატი თავხედურად იჭრება ქარისა და შხეფების მკვეთრ, მარილიან სუნში. ეს სრულიად გიჟური, მათრობელი კოქტეილია, რომლისგანაც გინდა თვალები დახუჭო, სახე ქარს შეუშვირო და ბოლო თვეების განმავლობაში ყველაზე ღრმად ჩაისუნთქო. ფილტვების ტკივილამდე. შიგნით, როგორც იქნა, წყდება ის სულელური დაძაბულობა, რომელსაც საზოგადოება „პროდუქტიულობას“ უწოდებს. შენ ამ თავსმოხვეულ რიტმს ამარცხებ მანამ, სანამ შენი კონკურენტები გაიღვიძებდნენ. მხრები დუნდება, სხეულში გიჟური, ცოცხალი ენერგია იღვრება, მზერა კი გაცნობიერებული ხდება.

ჩვენ ხომ მივაჩვიეთ თავი მუდმივ სირბილს, კონკურენციასა და სტანდარტებთან შესაბამისობას. თვალის გახელისთანავე, ცხელებრივად ვავლებთ ხელს ეკრანს, ვამოწმებთ სხვების ცხოვრებას და შიგნით უცხო ხმაურს ვუშვებთ. მაგრამ ეს დილის ყავა ზღვასთან — შენი აბსოლუტური დამოუკიდებლობის პირადი მანიფესტია. ეს არის ფუფუნების ჟესტი, რომლის უფლებაც შეგიძლია მისცე თავს: განუცხადო სამყაროს, რომ შემდეგი ათი წუთი მხოლოდ შენ გეკუთვნის. ვინც პირველმა დაიმორჩილა თავისი დილა, მან დაიმორჩილა მთელი მომდევნო დღეც.

და შენ უბრალოდ დგახარ ნაპირის პირას და უყურებ, როგორ ჭრის ჰორიზონტზე მზე წყალს შუაზე პირველი ოქროსფერი ზოლით. ცა თვალდათვალ ფეთქდება ვარდისფერი ფერებით, უმწყალოდ ამსხვრევს ღამის სიბნელეს, ხოლო უშუალოდ წყლის ზემოთ, გიგანტური ფრთების გაშლით, უხმოდ და თავისუფლად მიფრინავს პირველი თოლია. ამ სურათისგან შიგნით ყველაფერი იყინება და რაღაც ველური, პირველყოფილი აღტაცებისგან ტრიალებს. შენ აკეთებ ამ პირველ, დამწვავ ყლუპს — მწარე, სქელს, უკომპრომისოს. კარდიგანს მარილის სუნი ასდის, ფინჯანში ცის ანარეკლი თრთის, გული კი ტალღების თანხვედრაში ფეთქავს. წინ მთელი დღეა, რომელიც შენ უკვე დაიპყარი, უბრალოდ იმით, რომ საკუთარ თავს ამ მჭექარე სიჩუმის უფლება მიეცი.

ასეთ წამებში მოდის მკაფიო გაცნობიერება: აბსოლუტურად სულერთია, რა იქნება შემდეგ. დაიწყება თუ არა შტორმი, გადახაზავს თუ არა გეგმებს ნაცრისფერი ღრუბლები, თუ სხვების პრობლემების მეწყერი წამოვა — ამას აღარ აქვს მნიშვნელობა. შენ ეს დღე წინასწარ მოიგე, დაიცავი რა შენი საზღვრები მაგარი ყავის გემოთი და ოკეანის ხმაურით. შენ დაიჭირე შენი თავისუფლება, ამოისუნთქე და ამ დილისგან საუკეთესო წაიღე. აკეთებ ბოლო ყლუპს, დგამ ცარიელ ფინჯანს და თავდაჯერებულად მიაბიჯებ დღის შესახვედრად. ამიერიდან სამყაროს შენ მართავ და არა ის შენ. წერტილი.